zawsze śpieszę się powoli
ostatnio skutek był bolesny, bo spóźniłam się na dyktando
a przecież wszyscy wiedzą, że dyktanda są fajne

czasami 'powolne śpieszenie' przeistacza się w 'opóźniony zapłon', który, o dziwo, zwykle jest mniej tragiczny w skutkach

nabyłam niedrogo nową wadę, spóźniam się cholernie
wszyscy, którzy mieszkają 2 minuty od uczelni uznają to za regułę
ale walka ze spóźnianiem nie będzie moim postanowieniem noworocznym; za bardzo to lubię, a z tym co się lubi brutalnie się rozstawać nie można. poza tym to dziwne, że nawet do rozstań z wadami ludzie lubią dopisywać daty, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie. ostatnio od tzw naukowego autorytetu usłyszałam, że pamiętniki pisze się 'po coś' , nawet jeśli autor tego świadomy nie jest. więc jak się autor uświadomi, to da znać, a chwilowo będzie 'po nic'